nrintip(Whitepingeon)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bb

 

 

อิสระชน บุคคลธรรมดาคนหนึ่ง ที่คิดแบบอิสระ ทำอะไรก็ได้

ที่ไม่นอกกรอบ แต่ ! ไร้กรง  ไม่ชอบความรุนแรง แต่ไฟแรง ฮ่า ๆ

ไร้สังกัดเพราะน๊อคได้แบบไร้เทียมทาน

 

 

 

 

 

ถึงแม้ว่าในแต่ละวันนั้นจะมีเรื่องราวให้ได้เรียนรู้ แต่ฉันก็ใช้ชีวิตตาม

กระแสคลื่นของหนทางนั้น วันเวลาย่อมเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ฉันไม่ได้คิด

หรอกว่ามันจะเหนื่อยล้า ในหัวใจของฉันมีห้วงคำนึง ไม่ว่าจะอยู่ ณ จุดใด

ยังคิดอยู่เสมอเลย ยังคงรู้อยู่ตลอดเวลาว่า ทั้งชีวิตของฉันมีดาวสองดวง

 

ดาวบนท้องฟ้า พร้อมทั้งดาวในดวงใจ หากเดินจนเหนื่อยล้าบ้างจากแรงลม

 ฉันก็หยุดพัก นั่งปล่อยใจสบาย ๆ ฟังอะไรเพราะ ๆ ไม่ใช่เพียงเสียงเพลง

บางครั้งนกตัวเล็ก ๆ ที่เกิดที่นี่ รังเดิมของมัน สร้างแล้วสร้างอีก

ก่อขึ้นมาเรื่อย ๆ ริมระเบียงแห่งนี้หล่ะ ต้นไม้เลื้อยที่ปลูก

 

ใส่ไว้ในกระถางดิน แต่มีนกตัวเล็ก ๆ เสียง ใส ๆ มาสร้างรังรัง

วันแล้ววันเล่า ผลัดเปลี่ยน  หมุนเวียนกันไป บางครั้งฉันก็ยังขำ ๆ

 อยู่เลยนะ มีอย่างที่ใหนกัน รังเดียวแต่ตอนนี้ กลับมีหลายชีวิต

มากเลยหล่ะ หลายสิบชีวิต ฉันว่านะ ไม่ได้นับ เกินหกสิบตัวแล้วหล่ะ

 

หุ หุ ...ฉันก็นั่งฟังเสียงนกร้องตอนเช้า เวลาเย็นก็เห็นพ่อแม่นกกลับมาที่รัง

แต่เค้าอยู่ที่นี่แค่คูเดียวเองหล่ะ ถึงแม้จะเกิดมาอย่างมากมาย ต่างก็

บินจากไป ไปหาที่อยู่ใหม่ " เชื่อใหมล่ะ ฉันจำเสียงนกทุกตัวได้หล่ะ

 ฮ่ะ ๆ ก็น่าจะเป็นนกกระจิบ พอร้องที เสียงเดิม ๆ คล้าย ๆ กัน แล้วมีรึ

 

ที่คนอย่างฉันจะจำมันไม่ได้ แต่ก็อีกหล่ะนะ ยังมีหลายก๊อก

 ก็มีเสียงนุ่ม (เหมือนฉันนั่นหล่ะ อิ อิ ) มีสวยหวานเหมือนฉันก็มีนะ

สวยห้ามแบบฉันอีกหล่ะ สวยแมนก็เหมือนฉัน เฮ่อ !

 ยัง ยังมีสวยต๊องก็มี แต่เอ๊ะ ! สรุปว่าที่พูดนี่คนหรือนกว่ะเนี่ย

 (อันนี้คือที่ ณ วังเดิม นะยะ ) วันใหนนึกอะไรได้ จะมานั่งเขียนที่นี่

 " แต่จะพยายามเขียนไทยให้เป็นไทย เพราะจะฝึกความเคยชิน "

 

เมื่อปีที่ผ่านมา ฉันเขียนได้ไม่เกิน10บรรทัด โอ้แม่เจ้า ! นั่นถือว่า

เยอะที่สุดแล้วนะ แต่เชื่อใหมล่ะ ตอนนี้ฉันสามารถมา ฉันเขียนได้ทั้งวันเลย

 ยอดมากนับถือตัวเอง ฮ่า ๆ (ไม่มีใครชม ก็ชมตัวเองจิ) แต่กว่าจะเขียนได้เยอะ

 ยาวเหยียด โดยไม่เบื่อ ก็เพราะความชอบ ฝึกมาตั้ง ! หกบล็อกแน่ะ อิ อิ

ไปแอบฝึกเขียน เขียนอะไรก็ได้ ตั้งหกบล็อก แถมเป็นปี

 

และแล้ววันนี้ฉันก็เขียนได้เต็มที่ล่ะ มาได้เกินครึ่งทางเเล้วนะ

เขียนได้ทุกแนวด้วยสิ ภูมิใจจัง มันยังไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็เขียนได้

 " บิ้วอารมณ์คนได้สำเร็จ อิ อิ ..แผนสูงจริง ๆ เลยตรู "

แต่ที่เขียนมาตัวหนังสือมีชีวิตหมดเลยหล่ะ ใครรู้จักฉัน

จะรู้ว่าฉันเป็นคนยังไง "ครั้งหนึ่ง เคยพูดต่อหน้าดวงดาวว่า

 ปั้นหน้าไม่เป็นรู้สึกไงก็แบบนั้น ...แล้วฉันก็ไปเดินซึ้อดอกไม้แทน

แม๊ะ ! ไปเดือนดูดอกไม้ที่ปากคลองตลาด สบายใจ สดชื่นกว่าเยอะ

 นี่หล่ะฉัน ถ้าหากว่าอันใหน ที่ไม่คุ้มแถมสร้างความแตกแยก

ฉันก็จะคิดหาวิธีว่าอันใหนน่าจะดีกว่ากัน แล้วฉันก็ได้กุหลาบ

 สีแดงมาสองมัดใหญ่ ๆ  พวงมาลัยกล้วยไม้รูปหัวใจ

และดอกไม้อื่น ๆ เอามาทำโรแมนติกซะหน่อย

 

วันนั้นรู้สึกว่าครึกครื้นมาก เซอร์ไพร์กันใหญ่ ทั่น ๆ เพื่อนยิ้มแก้มปริ

ทุกวันนี้ฉันได้ฉายามาเพิ่ม " คนที่ทำอะไรเซอร์ไพร์อยู่เสมอ "

 หุ หุ เป็นมานานแล้วหล่ะ แต่แววตาทุกคนทำให้ฉันสบายใจ

รู้สึกดีมาก ๆ เลย เห็นน้ำตาคลอของทั่น เห็นรอยยิ้มเพื่อน ๆ เห็น

การกระตือรือล้นช่วยกันวางงาน ต่างคนหาแจกันใบใหญ่

มอบกุหลายนั้นให้กัน แล้วปักแจกันให้ท่านคงจำในใจ

 

คงยิ้มปลื้มเมื่อนึกถึง ก็เหมือนกับฉันตอนนี้หล่ะ

 พิมพ์ไปยิ้มไป นึกถึงภาพนั้น ก็เพิ่งไม่นานนี่เองนะ

คนอีกคนคงยังนึกถึงกันอยู่เสมอ ให้รู้ไปสิ ว่าจะลืม

เด็กน่ารักอย่างเรา อร๊ากกกก ! (ยังหลงในความงาน ฮ่ะ ๆ )

 ไอ่น้องที่ทำงานอยู่วิทยาลัย โทรมา ก็ว่าจะไปบวชชีพรามณ์

ที่วัดหลายวัน วันหยุดยาวก็ไปได้หล่ะนะ แต่เธอก็ยังไม่นิ่งเลยแฮะ

น้ำเสียงเรียบ แต่ภาย ในใจร้องร้อนรน เมื่อไหร่จะนิ่งนะน้องนะ

บ้านอยู่พังงา เซ็งอีกล่ะเรา ทำไมเพื่อน ๆ มันอยู่ ใต้กันหมด

สรุปว่าไม่ใต้ก็เหนือ ชีวิตนี้ต้องเดินสาย ท่องตามทาง

ไปใหนก็ชนบ้านเพื่อน แล้วฉันจะไปแอบที่ใหนดี ฮ่า ๆ

 

...จากกรุงเทพทำเป็นแผนที่ได้เลยนะนี่ เริ่มตั้งแต่ออกนอกเมือง

ไปแม่กลอง บ้านแม่เพื่อน บ้านยาย ต่อจังหวัดเพชรบุรี ราชบุรี ประจวบ

 โว้ย พูดแล้วหงุดหงิด หนีใหนไม่รอดเเฮะ แอบเที่ยวชายทะเลกะเจอทั่น

ทำร้านกัน หนีขึ้นเขาก็เจอชาวสวน ลงเลก็เจอชาวประมง โอ้ หลั่น ล้า

 

ชีวิตนี้เหมือนทำอะไรผิดต้องหนีนะ แต่เปล่าหรอก แค่บังเอิญเจอแต่คนรู้จัก

ชอบอยู่ที่นึง ตรัง ตรงเขานมสาว บ้านญาติเพื่อน ตอนนั้นล่องใต้ไปตามล่า

ตามบ้านญาติแม่เพื่อน ไม่ใช่แฟน เพราะไม่ชอบหว่ะ ฮ่า ๆ มันมีแล้วหล่ะ

 เพื่อนกันไม่เคยอยู่ในสายตาเราเลย โถ ๆ น่าสังสารมันง่ะ

 

แต่จริง ๆ ไม่เกี่ยวกับเราหรอก เค้ามีแฟนกันหมด แต่เราชอบ

ไปกันเป็นกลุ่มสนุกดี " เขานมสาว เข้าไปตามทาง เจอสวนผลไม้เพื่อนบ้าน

 เข้าไปอีกนิดนึง เจอบ้านน้าอยู่ ท่ามกลางไร่กาแฟ ชอบจัง บ้านไม้หลังเล็ก ๆ

 สูงกว่าต้นกาแฟ นั่งมองลงมาเห็นทุกอย่าง ฝั่งตรงข้ามเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ

 เลยเข้าไปอีกไม่ไกลก็จะถึงเขาที่มีน้ำตก นั่นหล่ะเขานมสาว

หมอกลอยละลิ่วอยู่บนยอดเขาที่คล้ายนมสาว (เออเน๊าะ ถ้าสักวันผ่านไป

 จากสาว จะกลายเป็นยายเหมือน เราก็เปล่านี่ ) ว่าแล้วก็นึกถึงตัวเองขึ้นมา 

" สักวันฉันจะเป็นยาย ฮ่า ๆ  นึกไม่ทันเน๊าะ ตอนแรกเกิด น่าจะชื่อสาว

 ฮู้ยยยยยย.....เพื่อนก็ชื่อสาว แต่มันไม่เห็นจะสาวเลย อิ อิ

 ไปก่อนเราตั้งครึ่ง อร๊ากกก เออ...แน่ะ ห้องส่วนตัวนี่ปล่อยไกได้ดีจริง ๆ

 

 ก็ไม่รู้เป็นไงนะ วันนี้บ้ามาก  หัวเราะแต่เช้ายังไม่หยุดเลย

ไม่รู้เกิดอะไรกับตัวเอง อยู่ ๆ ก็ขำ ต้องเช็คประสาทอย่างว่อง

(อึดอัดบ้าง ต้องพยายามเขียนไทยเป็นไทย)

อยากเขียนตามอารมณ์(บ้า) แต่ก็ไม่ได้อุตสาห์ปรับมาได้เป็นปี

หวลกลับไปเขียนมีหวังเสียหาย เอาเฮ๊อะ สักวัน ฉันจะเขียนกาตูนร์

แนวชินจังซะเลย นั่นหล่ะอีกมุมหล่ะ 

 

ว้าว วันนี้เขียนได้เยอะมากเหมือนเดิม พอก่อน ไว้มาฝึกพิมพ์ใหม่

นะตัวเอง คนน่ารัก ฮิ้วว ววว ... .....อ้อ !  เผ็จนี้ก็หลายวันแล้ว

แต่ที่เขียนคือวันนี้นะย่ะ วันพฤหัสดี ที่22 เดือนสี่ ปีไรเนี่ย

แล้วจะเล่นทำไมเนี่ย 22-04-2553 ไปล่ะ แว้ปปปปปปปปปปป