" ที่รัก "
posted on 30 Jun 2011 18:38 by nrintip
" ที่รัก "
( เนื่องจาก เขียนจนจบ นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะเขียนหัวข้อว่าไง เลยได้เป็นที่รัก )
วันนี้เริ่มอาการเบื่อ ! มันเริ่มต้นตรงนี้เอง ตรงนี้ไง ... " ศิลาณี "
เมื่อว่างแม้เพียงไม่กี่นาที ก็จะเกิดอาการนี้ " เบื่อจัง "
ทีนี้ทำไงหล่ะ ก็ " คลิ๊กไปอ่านคนนู้นบ้าง คนนี้บ้าง แต่ ! ฮ่ะ ๆ ...เงียบ "
" ไม่เขียนให้น้องนุ่งได้อ่านกันบ้างเลยนะโจ๋ ก็รู้หล่ะว่าไม่ค่อยว่างกัน "
แต่เดี๋ยวก่อน โปรดรอสักครู่ " เอ้า หว่ะ เฮ้ย (พูดด้วยความสุภาพ จัด)
เขียนไปหลายวันแล้วนี่พี่น้อง เเล้วคลิ๊กมาดูไรกัน แต่ ขอบคุณนะค่ะ
นรินเห็นว่า ถึงไม่คอมเม้นท์ แต่ทุกครั้งเขียน ก็จะคลิ๊กมาอ่านกันพอประมาณ
ไม่ใช่แน่ที่จะมาอ่านคอมเม้นต์อย่างเดียว และไม่ใช่แน่เพราะนรินก็ไม่ค่อย
ไปคอมเม้นท์เพื่อน ๆ มีแต่ไปอ่าน ชอบอ่านมากกว่า .... "
แล้วมันยังไงต่อ " ก็คือว่า นอกจากนรินคลิ๊กแล้ว อีกหลายคลิ๊กเข้ามา
ทำให้ความคิดที่เบื่อ ๆ อยากหายไปสักพัก ก็เปลี่ยนไป ! ... ก็เลยคิด
เอาหล่ะว๊า ตอนแรกจะเพลา ๆ ขี้เล่นลง เล่นมากเดี๋ยวโดนเตะ กลาย
เป็นว่า ความเบื่อวันนี้ ได้นำพาซึ่งการเขียน "
ม่ะ ! จั๊กหน่อย ใหน ๆ ก็คลิ๊กเข้ามาแล้ว เรื่องเมนท์ไม่ต้องหากไม่มีไรพูด
ไม่ว่ากัน รู้ว่ามานี่นา ถ้าอยากกวนใจโจ๋ ม่ะตัวต่อตัว อ่า.... นี่ไงหล่ะ
ความเบื่อทำให้อยากเขียน " งั้นนรินจะเขียนเล่น ไม่เอาสาระ เพราะที่
เป็นอยู่นี่ อ่านสาระทั้งนอกใน ก็มากล่ะ ผ่อนคลายสมองให้ตัวเอง
เมื่อวานเหมือนจะลงแดง อาการนี้หากเป็นหนักต้องไปวัดถ้ำกระบอก
วันนี้ก็เบื่อ เกิดไม่อยากเขียน อยากแว๊บ
ด้วยอาการเหล่านี้ จึงเกิดเน้าเน่าขึ้นมา บร๊ะ ! เฮ้อ !! เจ๋ง หว่า แหล่มโลด
งั้นจะมีกลอนประตูไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะขี้เกียจ
*** กลอนประตูของวันนี้ วันที่อาการเหมือนจะลงแดง และเบื่อ ๆ
ได้ออกมาว่า
มันจะนานไปใหมกับการเขียน
หรือวนเวียนอยู่นี่ไม่ไปใหน
อาจติดกับ ติดใจหรือยังไง
ต่ออะไร มิอะไรอีกหลายอย่าง
ว่าจะหยุดลาพักเพราะความเบื่อ
ก็ใหนเมื่อคลิ๊กดู เอ้า ! ใครหรือ
มาทำไร ในนี้กันเธอ เจอแล้วเบลอ
เป็นเพราะเจอ หน้านี้ นั่น ฉันเคยชิน
หรือเพราะเรา คงเหมือนกันนั้นใช่ใหม
อ่านจนหมด เกลี้ยงแล้วแถวบล็อกใด
เธอจึ่งได้ คลิ๊กเข้ามาหาดูกัน
เราชักอยาก ถอยห่างที่ว่างนี้
เพราะเรามี หลายอย่างต่างรอหา
แต่เเล้วเธอ ใครกันนั้นเข้ามา
ทำให้ฉันรู้ว่า ยังมีกัน ฉันจะอยู่จ่ะ
...มาต่อเด้ !
อ่านก็มาก หลายหลาก บล็อกความรู้
พอได้อยู่ มีให้อ่าน ฉันเอาหมด
ส่วนที่นี่ ของดเขียนสาระ เอาฮาตน
กลอนประตู เดินทางเหมือนรางรถ
ไปได้ไกล ตลอดไม่หมด แม้อยากเขียน
สายทางยาว ใครกล้าดวล กล้ามาเวียน
แข่งกันเขียน ไปต่อ ต้องท้อใจ
เพราะล็อคแล้ว ประตูอยูที่ใหน
ไม่มีใครเปิดเจอ ที่เราเขียน
ก็เราเอง ร่ายได้ยาวเป็นเดือน
ใครจะเขียนได้เท่าเรา เขาต้องยอม
มันไม่มีสาระ แต่มีสะระแหน่ (เอาไว้ปรุงรส ถ้าใครขาด)
ไม่มีแน่ ชูรส มีเพียงความหวานหอม (ลองชิม สักตั้ง)
มีอีกมาก หากปากกา พลานุภาพ สูง (ลองดู)
วันนี้ไม่ค่อยจรุง ไว้วันพรุ่งมาปรุงความหวานใหม่
ไปหล่ะจ๊ะ นะ รอหวาน หวาน ฉันจะเขียน
อาจเลี่ยนจนเอียน ก็ได้นะเธอจ๋า
รอพรุ่งนี้ อารมณ์ดี หรือไม่ฉันจะมา
โอกาสหน้า ความบ้า ฮา ต้องมาเยือน
ปล . บางครั้งความเบื่อก็ทำให้เราทำอะไรได้นะ อย่างเขียนยาวเป็นทางรถไฟ
คนอย่างเรา ไม่เอามากนักสาระ ไปอ่านของเพื่อนได้มากโข ที่ตรงนี้ขอจิ้มแป้น
ให้ตัวหนังสือมันผสมกันก็จะดี เดี๋ยวกลัวลืม ไปดีกว่า
ปอลอสอง. เห็นจำนวนคลิ๊ก ก็รู้เลยว่า เพื่อน ๆ คงเหมือนนริน คลิ๊กมาคลิ๊กไป
นรินไม่รู้จะอ่านอะไร คลิ๊กไปก็คลิ๊กมา รอว่าใครต่อใคร ที่เรารอเค้าจะมาเขียนต่อ
ให้เราได้อ่าน ประดับความกวน เอ้ย ! ม่ะช่าย ให้ไม่เบื่อ อยากอ่านที่ออกมาจาก
ความคิด ประสบการณ์ของทุกคน อยากรู้ว่ามนุษย์มนาเค้าคิดยังไงกับเรื่องต่าง ๆ
" ไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งกันนะค่ะ อ้อ ... ฝากไว้สักนิด หากเราจะเลือกคนที่ใช่
ใจที่ชอบ ก็ดี แต่ปัจจุบันคิดต่ออีกเทคค่ะ นรินมีข้อให้ไปคิดนิดหนึ่ง
ปัจจุบันต้องทำเพื่อตัวเองก่อนอยู่แล้ว ยิ่งใครมีปัญหาทางเศรฐกิจ แน่นอนว่า
ต้องเลือกคนที่แก้ปัญหาปากท้องเป็นหลักหล่ะเน๊าะ (อันนี้คือเพื่อตัวเองก่อน
มองระยะใกล้)
ทีนี้มันมีอยู่ว่า คนที่เค้าจะเข้ามาบริหารบ้านเมืองหน่ะค่ะ
- คิดง่าย ๆ อันดับแรกเลย หากนรินมีปัญหาเกี่ยวกับกฏหมาย
มีคดีติดตัว จะทำไงหล่ะ ก็เป็นผู้นำแล้วไง ทีนี้ไปเลยไปแก้ไขกฏหมาย
ก่อนเป็นอันดับแรก " เมื่อมีกฏหมายอยู่ในเมือของนรินแล้ว แก้ให้ช่วยตัวเองก่อน
เพื่อจะได้ทำงานคล่องไงค่ะ ทีนี้ นรินสบายล่ะ ขาแข้งไม่มีชนัก ต่อมาก็
ทำอย่างอื่นต่อ อันใหนที่แบ่งให้เพื่อนนรินได้(เเน่นอนว่าเค้าต้องได้เขาหวังอยู่แล้ว)
เพื่อนของนรินก็จะแยกย้ายกันไปทำงาน ประชาชนของนรินก็ได้สบาย ดีใจกัน
นึกว่าดีจัง ลืมตาอ้าปากได้ล่ะ
แต่หารู้ไม่ นรินผู้บริหารคือคนนั่งแท่นผู้คุมบังเหียร ส่วนคณะของนรินคือโขน
ตัวหมาก ตัวม้า นะอะไรก็ว่ากันไป (ไชโย นรินคุมบังเหียร ทุกคนคือคนทำงาน)
จริง ๆ แล้วประชาชนของนรินคือผู้มีบุญคุณที่นรินเอาเปรียบ หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า
" นรินเข้ามาบริหาร เผื่อผลประโยชน์ตัวเองก่อนก็ไม่ผิด ทำนาบนหลังคน "
สรุปสั้น ๆ ก็จะบอกว่า
หากนรินเข้ามาบริหาร
- นรินคุมบังเหียร , จากที่มีคดีติดตัวตามกฏหมาย นรินเข้ามาแล้วแก้ไขกฏหมายช่วยเหลือตัวเองก่อน
(ถ้านรินไม่แก้ไขกฏหมายช่วยเหลือตัวเองก่อน นรินจะมีอำนาจนั่งสั่งการได้คล่องได้ยังไง ต้องทำ !)
- มีคณะของนรินหลายกลุ่ม แยกย้ายกันทำงานตามคำสั่ง
- ตาสีตาสา ที่ว่าลืมตาอ้าปาก เพราะนรินหยิบยื่นปัจจัยสี่ ห้า หก ให้
**** แต่จริง ๆ แล้ว นรินตัวดี ฉลาดแกมโกง ทำนาบนหลังคน
นรินก็เลยเลือกทางลัด ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ...ใช้ปลาเล็กที่หิวโหยทำงานให้
เพื่อแลกสิ่งที่นรินจะหยิบยื่นให้ ... ปลาเล็กที่รักทั้งหลายของนรินไปทำเป็นดีกับตาสีตาสา
ด้วยการหยิบยื่นปัจจัยสี่ห้าหก(จะเอาอะไรมากไปกว่านี้หล่ะ ก็ในเมื่อจำเป็นที่สุดแล้ว)
สุดท้าย นรินร้ายกาจ หลอกใช้ทุกคน ทุกคนยอมเพราะความอยาก เงินภาษีของ
ประชาชนคือสิ่งที่นรินกอบโกยเอามา (ก็ขอเชิญศักดิ์ศรีของคน ออกจากตัวตน
เพื่อขายเลี้ยงปากเลี่ยงท้องกัน เพื่อความอยู่รอด ..แล้วต่อไปลูกหลานเอย พวกเอ็ง
จงมารับช่วงเจริญรอยตาม ถ้าหากพวกเอ็งไม่คิดเผื่อเหลน หลาน โหลนในภายหน้า)
ปล. สุดท้าย . วันนี้นรินอยู่ ๆ ก็นึกอยากเขียนเรื่องนี้ แต่เบื่อ ก็เลยไม่เขียน
พอมาเขียนเรื่องเบื่อเล่น ๆ กลับกลายเป็นว่าหายเบื่อ แล้วต้องมาเขียนเรื่องที่
นานแล้วไม่ยุ่ง แต่ใจไม่ร้อนรนนะค่ะ เขียนเพราะมันเขียน ... เหมือนกับเมื่อวานเลย
ล้างชามอยู่ นึกว่าวันนี้ต้องพูดเรื่องธรรมะได้ซ่อนอยู่ในทางโลก(การใช้ชีวิต ของใครบางคน
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดให้ใครฟัง จนเพื่อนโทรเข้ามา ตายหล่ะหวา คนนี้นี่เอง ที่เราต้องพูด
ให้เขาฟัง )
ไปหล่ะค่ะ เขียนไปแบบจรวจ ยังไม่ได้เช็ค หากเหรด XXL ใครอ่านเจอก็ปิดมันไปได้เลย
เดี๋ยวพี่ไทย ใจไม่ไทยมาบีบคอ ถ้ากลัวนะ หรือเราเอง หุ หุ
(ว่าจะยังไม่เขียนหล่ะ ชักเบื่อ ๆ แต่ มันบีบหัวใจ ) พรุ่งนี้เจอกัน ฟิ้วววววววววววววววววว !!!!
********************************************
เราก็มีบางอารมณ์นะที่เบื่อๆ บางทีก็เป็นโรคบ้าคอมเม้นต์
ปล. เบลอ สะสดแบบนี้นะจ๊ะ
#1 By เสียงคำรนจากแมวสถ่อย on 2011-06-30 19:29